Het was eindelijk weer zover. De helden van Ritola konden zich weer meten met de competitiegenoten van de 3e divisie Noord. In dit geval de beste spelers van de volleybalvereniging Peize die zich ergens in de kelder van deze poule ophouden, oftewel een welkome tegenstander als warming-up voor de 2e helft van het volleybalseizoen.
Op een of andere manier gaat het verslag over deze heroïsche strijd over eten en het verwerken ervan. Hoe zijn de oliebollen verwerkt? Wat eet je als voorbereiding op de wedstrijd? En wat als het eten niet de gewenste reactie oplevert, bij speler en medespelers?
De titanen van Heren 1 hebben zich met verve door de feestdagen heen gegeten en bij een ieder heeft dit tot de nodige reacties geleid. Een paar spelers zijn enkele kilo’s aangekomen, sommige helemaal niets en die eten dan ook in deze dagen nog steeds voor, tijdens en na de wedstrijd en bij weer andere spelers zijn de ingewanden tegen gaan stribbelen met het nodige effect.
Even de theorie: “Scheten worden door twee factoren gevormd. Een ervan is de hoeveelheid lucht die je inslikt – dus mensen die heel veel frisdrank drinken, kauwgom eten of op snoepjes zuigen krijgen veel lucht in hun dikke darm. Die lucht komt eruit als scheet. Het tweede component is de gasproductie van de dikke darm. De taak van de dikke darm is om de voedingsstoffen in etenswaren af te breken. Bij de afbraak van eiwitten, vetten en suikers produceert de dikke darm zwavel of methaan, die geen van beiden lekker ruiken. Als er bijvoorbeeld druiven of bonen in de dikke darm zitten, en die blijven daar een paar dagen, dan gaan ze steeds meer fermenteren, waardoor ze steeds viezer gaan ruiken. Voedsel dat snel door het darmkanaal heengaat, als diezelfde bonen er bijvoorbeeld binnen acht uur weer uitkomen, dan zullen ze minder gas produceren. Het heeft dus te maken met je interne doorvoer. Bij de meeste mensen duurt het 32 uur voor je eten er weer uitkomt als poep. Gemiddeld. Dat betekent dus dat er ook mensen zijn die om de drie of vier dagen ontlasten, waardoor de bonen erg lang kunnen fermenteren en ze dus frequentere, vies ruikender scheten laten.”
Hoe werkte dat uit in de praktijk: bij de laatste aankoop van ons team, de altijd goed geblokte diagonaal-aanvaller, zijn de gegeten oliebollen en appelflappen blijkbaar met de nodige frisdrank een andere lucht- en suikerhoudende dranken naar binnen gewerkt en zijn deze zeker 10 dagen in de dikke darm blijven zitten alwaar ze lekker hebben zitten gisten. Op de wedstrijddag tussen de 2e en de 3e set hadden de ingewanden van jongeheer D. er blijkbaar genoeg van en gaven ze in alle glorie alle gefermenteerde lucht de ruimte om een groene wal op te trekken tussen de spelersbank en het veld. Hetgeen door de medespelers werd ontvangen door kotsneigingen, hilarisch gelach en toch ook blijk van respect dat iemand zo iets goors kon produceren. Na het veld in te zijn gestapt en een 6-tal punten te hebben gespeeld werd er een time-out aangevraagd en wat schetste onze verbazing toen we dezelfde indringende geur nog steeds goed konden waarnemen op de plek waar de zwavelwal was opgetrokken. Het respect en de jolijt er over werd alleen maar groter en begon mythische proporties aan te nemen. Er zal nog lang over worden nagesproken.
Na de 5 punten in de aanhanger te hebben gegooid om ze mee te nemen naar Zuidlaren werd er in de kantine plaatsgenomen en werd er genoten van een van de culinaire hoogstandjes van Peize, te weten een heerlijk uitziend bord met Patat Kapsalon. Door menig speler werd deze heerlijkheid besteld met waarschijnlijk in het achterhoofd dat, wanneer deze lekkernij door hun dikke darm kon worden vastgehouden over een periode van 14 dagen, het record van onze diagonaalspeler wellicht gebroken zou kunnen worden tijdens de dan te spelen wedstrijd, om zo ook in de annalen van Ritola Heren 1 bijgeschreven te kunnen worden. Komt allen kijken! Of misschien liever niet……